ਚਾਰ ਮਿੰਨੀ ਕਹਾਣੀਆਂ (ਕਹਾਣੀ) / ਬਲਦੇਵ ਸਿੰਘ ਖਹਿਰਾ (ਡਾ:
ਪੁਛ ਪੜਤਾਲ,ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ,ਮਹਿਲਾ ਦਿਵਸ,ਬੇਈਮਾਨ ਕੌਣ
Saturday, 9 December 2017
Wednesday, 20 September 2017
Monday, 5 September 2016
ਸਰਾਪੀ ਕੁੱਖ
ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਣੀਆਂ ਦੇ ਜਾਣੂ, ਫਿਲਾਸਫਰ ਅਤੇ
ਸੰਤ-ਸਰੂਪ ਮਹਾਂਪੁਰਖਾਂ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਆਉਣਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਲੋਕਾਂ
ਨੂੰ ਸੁਚੱਜੀ ਜੀਵਨ-ਜਾਚ ਦੱਸਦੇ ਤੇ ਹੱਸਦੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਗੱਲਾਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ
ਪਰਮਾਤਮਾ ਵੱਲ ਮੋੜ ਦਿੰਦੇ।ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਆਏ ਬਹੁਤੇ ਲੋਕ ਘਰੇਲੂ ਸਮੱਸਿਆ ਦੇ ਹੱਲ ਲਈ ਹੀ ਆਉਂਦੇ।
ਆਲੀਸ਼ਾਨ ਕਾਰ
ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਤਰੇ ਅੱਧਖੜ ਉਮਰ ਦੇ ਜੋੜੇ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਬੈਠਦੇ ਹੋਏ 'ਪੁੱਤਰ-ਰਤਨ' ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਉਪਾਅ ਦੱਸਣ
ਵਾਸਤੇ ਜੋਦੜੀ ਕੀਤੀ ।ਕੁਝ ਚਿਰ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਮਹਾਂਪੁਰਖ ਧਿਆਨ ਮਗਨ ਹੋਏ, “ਬੱਚਾ ! ਪਿਛਲੇ
ਚਾਰ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਕੰਨਿਆ ਦੀ ਡੋਲੀ ਹੀ ਨਹੀਂ
ਉੱਠੀ,ਇਸ ਦੀ ਕੀ ਵਜ੍ਹਾ ਹੋਈ?”
ਸਰਦਾਰ ਸਾਹਿਬ
ਤ੍ਰਭਕ ਗਏ, ਨੀਵੀਂ ਪਾ ਕੇ
ਬੋਲੇ,“ ਤਸੀਂ ਤਾਂ ਆਪ
ਜਾਣੀ ਜਾਣ ਹੋ......”
“ ਮੇਰੀ ਸ਼ੰਕਾ ਨਵਿਰਤ
ਕਰੋ ਪੁੱਤਰ ”
“ ਕੀ ਦੱਸਾਂ ਮਹਾਰਾਜ
! ਚਾਲੀ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਡੇ
ਖਾਨਦਾਨ ਦੀ ਧੀ ਸਹੁਰਾ-ਪਰਿਵਾਰ ਵੱਲੋਂ ਬੜੀ ਬੇ-ਇੱਜ਼ਤ ਹੋਈ ਤੇ ਜ਼ਿੱਲਤ ਭਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਤੰਗ
ਆ ਕੇ ਉਹਨੇ ਖੁਦਕਸ਼ੀ ਕਰ ਲਈ ਸੀ,
ਉਸ
ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੇਰੇ ਪੜਦਾਦਾ
ਜੀ
ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਧੀ ਨਹੀਂ ਆਏਗੀ..ਤੇ ਜਿਹੜੀ ਆਈ...”
ਸਰਦਾਰਨੀ ਸਾਹਿਬਾ
ਨੇ ਰੁਮਾਲ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ
ਪੂੰਝੀਆਂ
ਤੇ ਮੂੰਹ ਢਕ ਲਿਆ।
ਸਰਦਾਰ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਇੱਕ ਪਲ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਗੱਲ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀ,
“ ਸਾਡਾ ਪਰਿਵਾਰ
ਸ਼ਾਹੀ ਖਾਨਦਾਨ ਵਜੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,ਅਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਧੀਆਂ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਨਹੀਂ ਸਹਾਰ ਸਕਦੇ..”
ਮਹਾਂਪੁਰਖਾਂ ਨੇ ਸਰਦਾਰ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਦਿਆਂ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, “ ਇਹ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਹੈ..” ਫਿਰ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ ਬੋਲੇ,
“ ਕਿਸੇ ਬੇਗਾਨੀ ਧੀ
ਨੂੰ ਗੋਦ ਲੈ ਕੇ,ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਪਿਆਰ
ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿਓ, ਸ਼ਾਇਦ ਮਾਲਕ ਬਖਸ਼ ਲਵੇ..”
............
ਤਰਾਸ਼ਿਆ ਪੱਥਰ
ਡਾ:ਮਲਹੋਤਰਾ ਸਵੇਰੇ ਮੰਦਿਰੋਂ ਪਰਤੇ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਾਤਾ ਜੀ ਦਹਿਲੀਜ਼ 'ਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਸੀ। ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਅਖਬਾਰ,ਦਮਕਦਾ ਚਿਹਰਾ ਤੇ ਪੂਰੇ ਖੁਸ਼। ਉਹਨਾਂ
ਮਾਂ ਨੂੰ ਏਨਾ ਖੁਸ਼ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਦੇਖਿਆ,ਝਟਪਟ ਕਾਰ ਖੜ੍ਹੀ ਕਰਕੇ ਉਸ ਵੱਲ ਵਧੇ।
" ਵੇ ਪੁੱਤ ! ਵਧਾਈਆਂ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਮੇਰੀ ਝੋਲੀ ਵਿੱਚ
ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ ਐ,ਵੇ ਜਿਉਂਦਾ ਰਹੁ ਬੱਚਿਆ !"
" ਕੁਝ ਦੱਸੋਂ ਵੀ..ਕਿਹੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨੇ ਮੇਰੀ
ਮਾਂ ਨੂੰ.........?"
" ਲੈ..ਜਿਵੇਂ ਪਤਾ ਈ ਨੀ...ਆਪਣੀ
ਕਮਲ.." ਸਾਹੋ-ਸਾਹ ਹੋਈ ਮਾਂ ਨੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਫਿਰ ਜੱਫੀ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ, " ਆਪਣੀ ਕਮਲ ਆਈ.ਏ.ਐਸ.
ਵਿੱਚ ਸੈਕਿੰਡ ਆਈ ਐ " ਪੋਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਉੱਤੇ ਦਾਦੀ ਲਗਭਗ ਨੱਚਣ ਹੀ ਲੱਗ ਪਈ ।
" ਬੀ ਜੀ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੀ ਬਹੁਤ
ਵਧਾਈਆਂ..ਸਭ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਦਾ ਫਲ ਐ" ਡਾਕਟਰ ਤੇ ਮਿਸਿਜ਼ ਮਲਹੋਤਰਾ ਮਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ
ਉਤੇ ਝੁਕ ਗਏ।
ਮਾਂ ਨੇ ਫਿਰ ਲੋਰ ਜਿਹੇ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ
ਜੱਫੀ ਪਾ ਲਈ , ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਮਾਂ ਦੇ
ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "
ਜਿਸ
ਦਿਨ ਕਮਲ ਜੰਮੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਿਨ ਤਾਂ ਬੀ ਜੀ ! ਤੁਸੀਂ
ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਬਹੂ ਨੇ ਪੱਥਰ ਜੰਮ ਦਿੱਤਾ ..ਯਾਦ ਐ ?"Saturday, 3 September 2016
ਸੁਫ਼ਨਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲੋਥਾਂ ਵੀਰੋ ਕੈਨੇਡਾ ਵਿਆਹੀ
ਜਾਣ ਮਗਰੋਂ ਪੰਜਾਂ ਸਾਲ਼ਾਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਦੇ ਵਿਆਹ 'ਤੇ ਆਈ ਸੀ।ਉਹਦੇ ਕਪੜੇ ਗਹਿਣੇ,ਸਾਬਣ,ਸ਼ੈਂਪੂ, ਸੈਂਟ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜਾਂ ਵਸਤਾਂ ਦੇਖ ਕੇ ਸਹੇਲੀਆਂ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਉੇਹਦੇ ਨਾਲ ਈਰਖਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਬਚਪਨ ਦੀ
ਸਹੇਲੀ ਜੋਤੀ ਨੇ ਉਹਦੇ ਬਲੌਰੀ ਝੁਮਕੇ ਨੂੰ ਨੀਝ ਨਾਲ ਤੱਕਦਿਆਂ ਪੁਛਿਆ,“
ਵੀਰੋ! ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਤਾਂ ਹੈਂ ਨਾ ?”
ਕੁੜੀ ਚਹਿਕਦੀ ਚਹਿਕਦੀ ਚੁੱਪ ਜਿਹੀ ਹੋ ਗਈ । ਚਿਹਰੇ ਦੇ
ਬਦਲਦੇ ਹਾਵ ਭਾਵ ਦੇਖ ਕੇ ਜੋਤੀ ਬੋਲੀ, “ਤੂੰ ਜਾਣ ਲੱਗੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਬਈ ਏਥੇ ਤਾਂ ਜਨਾਨੀਆਂ ਸਾਰਾ
ਦਿਨ ਧੰਦ ਪਿਟਦੀਆਂ, ਕੋਈ ਕਦਰ ਨੀ...ੳਥੇ ਕੰਮ ਦੇ ਡਾਲਰ ਮਿਲਣਗੇ, ਮੇਰੀ ਕੋਈ ਪੁੱਛ ਪਰਤੀਤ ਹੋਊ ”
“ਆਹੋ! ਸੋਚਿਆ ਤਾਂ ਏਦਾਂ ਈ ਸੀ” ਇੱਕ ਨਿੱਕਾ ਜਿਹਾ ਹਉਕਾ ਬੋਲਿਆ ।
“ ਨਾ ਫੇਰ ਮਿਲਿਆ ਇੱਜ਼ਤ ਪਿਆਰ?”
“ ਕਿੱਥੇ ਭੈਣੇਂ?.....ੳਥੇ
ਡਾਲਰ ਤਾਂ ਮਿਲਦੇ ਐ......ਪਰ
ਪੇ ਪੈਕਟ ਆਉਂਦਿਆਂ ਈ ਖੋਹ ਲੈਂਦੇ ਐ ਅਗਲੇ ”
“ ਅੱਛਾ...?”
“ ਤੇ ਹੋਰ....?ਸਾਰਾ
ਦਿਨ ਜਾਬਾਂ ਤੇ ਹੱਡ ਤੁੜਾਓ! ਆ ਕੇ ਘਰ ਦਾ ਕੰਮਕਾਰ ਕਰੋ,ਨੈਟ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਬੀ ਪਤੀ ਦੀਆਂ ਗਾਲਾਂ ਤੇ ਕੁੱਟ...”
ਵੀਰੋ ਫਿੱਸ ਪਈ ।
“ ਨਾ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਅੱਗੋਂ ਕੋਈ ਉਜਰ ਨੀ ਕਰਦੀਆਂ?”
“ ਲੈ! ਮਾੜਾ ਜਿਹਾ ਕੁਸ਼ ਕਹੋ ਸਹੀ, ਅਗਲਾ ਕਹਿੰਦੈ ਘਰੋਂ
ਕੱਢ ਦਊਂ, ਅਖੇ ਮੈਨੂੰ ਇੰਡੀਆ ਤੋਂ ਹੋਰ ਬਥੇਰੀਆਂ.....”
ਝੀਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਫਨਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲੋਥਾਂ ਤਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ।
Subscribe to:
Posts (Atom)